In maart 2024 nam ik een besluit over iets dat al langer sudderde en in een stroomversnelling raakte: mijn ervaring en kennis op het gebied van tenders en organisatieontwikkeling zelfstandig gaan inzetten. Wat volgde was een spannende periode. Successen, fouten, en vooral veel lessen. In dit artikel deel ik een paar van die lessen: een eerlijk verslag van iemand die nog volop aan het leren is.
Als zelfstandige ben je expert, dienstverlener, marketeer, verkoper en bedrijfsvoerder in één. Dat vraagt om schakelen: prioriteiten stellen en vooruitkijken naar wat er volgende week, volgende maand of volgend kwartaal nodig is, terwijl ik natuurlijk ook gewoon werk aan de tenders en opgaven van mijn klanten in een dienstverlening die bekend staat om strakke deadlines en stress.
Ook als ik de laptop wél voor het eten sluit, blijft het in mijn hoofd malen. Wat ik daarbij heb geleerd, is misschien nog wel belangrijker dan het schakelen zelf: kiezen voor rust. Niet passief wachten tot het rustig wordt, maar er bewust voor kiezen. Bij mij thuis in Donkerbroek betekent dat regelmatig de stal uitmesten, de honden uitlaten, de dieren voeren en dierenverblijven verbeteren. Even iets doen met mijn handen in plaats van met mijn hoofd, als welkome onderbreking.
De vrijheid van het ondernemerschap wordt vaak groot aangeprezen. Minder zorgen, minder werkdruk. Dat klopt niet. De zorgen en de werkdruk zijn er gewoon, niet meer dan in loondienst, maar wel anders: een constante stroom van sales tot en met facturatie heeft de druk van interne politiek en samenwerken met directe collega's vervangen. Het verschil zit ergens anders: ik bepaal zelf hoe ik mijn werktijd indeel en ik prioriteer zelf. Die keuzevrijheid is wat de stap nu echt waardevol maakt. De vervaging tussen werk en privé is daarbij mijn valkuil, een sterke vrouw die mij daar regelmatig aan herinnert helpt (dank je Maybel).
Sales is een nieuwe dimensie in mijn carrière en niet de makkelijkste. Je steekt tijd en energie in een telefoongesprek, een klantbezoek, een stuk vrijblijvend advies of een beknopt stappenplan om iemand op weg te helpen. En dan: stilte. Geen reactie meer. In het begin kostte dat me veel energie. Ik bleef me afvragen wat ik verkeerd had gedaan.
Inmiddels weet ik dat het er deels bij hoort. Ik ben spaarzamer geworden met gratis adviezen vooraf, korter in mijn correspondentie en directer in het vragen om een vervolgstap. Dat scheelt een hoop frustratie.
Een ander dilemma waar ik nog steeds mee worstel: mijn eigen lijn volgen. Ik weet inmiddels aardig goed bij welk type tenders ik energie krijg. Toch is er ook het besef dat werk soms gewoon werk is, en dat nee zeggen voor mij nog niet natuurlijk voelt en een luxe is die ik me niet altijd kan of wil permitteren.
Wat me daarin heeft geholpen: in de eerste plaats kijken naar de klik met de opdrachtgever in plaats van de inhoud van de aanbesteding en beschikbare ruimte in mijn agenda. Een traject waarbij het prettig loopt, waar we hard zijn op de inhoud en zacht op elkaar, levert vaak meer op dan een traject dat inhoudelijk perfect in mijn straatje past maar waar de samenwerking stroef verloopt. De persoonlijke klik blijkt uiteindelijk zwaarder te wegen dan het onderwerp van de tender zelf.
In mijn leven in loondienst, van 2000 tot en met 2024, ging het om hard werken aan de inhoud. Buffelen van project naar project, van tender naar tender, zonder te werken aan mijn eigen strategie en zichtbaarheid. Ik was doel-, oplossing- en resultaatgericht. Personal branding kwam daar niet van nature aan te pas, behalve een incidentele oprisping op LinkedIn. Branding? Dat deden anderen. Jaloersmakend soms.
Nu ik voor mezelf werk, moet ik wel: via LinkedIn, mijn nieuwe website www.tendersnoord.nl en persoonlijke ontmoetingen mezelf zichtbaar en herkenbaar maken voor precies de opdrachtgevers die ik wil bereiken. Dat vind ik eerlijk gezegd nog steeds ongemakkelijk en onnatuurlijk. Mijn branding, en mijn eigen manier om dat te doen, staan nog under construction.
Wat daarbij ook meespeelt, is een flinke dosis imposter-syndroom. Zesentwintig jaar werkervaring, negentien jaar in aanbestedingen, en toch die stem die knaagt: waarom zou ik mezelf als expert mogen neerzetten? Ik merk dat die stem stiller wordt naarmate ik meer laat zien wie ik ben en wat ik kan. Maar hij is nog niet weg.
Dit is de ontwikkeling waar ik het komende jaar het meest in wil groeien. Deze blog is daar een voorbeeld van.
Ik help organisaties in strategiesessies om hun eigen positie scherp te krijgen en verbetermogelijkheden zichtbaar te maken. Diezelfde oefening op mezelf toepassen bleek een stuk lastiger dan ik had verwacht.
Ik heb mezelf in de spiegel aangekeken met een simpele vraag: wat vind ik nou écht leuk? En als ik moet schrappen in wat ik aanbied, wat moet er dan overblijven om met plezier door te kunnen tot ver na mijn pensioengerechtigde leeftijd? Het antwoord: organisaties en processen beter maken, samenwerken vanuit scherpe reviews en analyses. Dat is waar ik energie uit haal.
Tegelijk wil ik dat niet in beton gieten. Kiezen blijft moeilijk...
Ik kies nu voor wendbaarheid; met een mix waarin al mijn kwaliteiten en ervaring een plek krijgen. Afwisseling in diensten, in vraagstukken, in teams en in omgevingen houdt me scherp. Dus: brede dienstverlening, een zachte focus op mijn 'wensdiensten' en het besluit om dit iedere zomer- en kerstvakantie te evalueren.
Misschien is dat ook precies waarom het ondernemerschap me op dit moment zo goed bevalt. Vanuit mijn eigen basis in Donkerbroek voed ik mijn behoefte aan afwisseling. Ik ontmoet steeds nieuwe mensen, leer nieuwe dingen en knoop dat netwerk, die kennis en die ervaring steeds weer aan elkaar. Zo blijf ik waardevol voor elke opdrachtgever.
Zevenentwintig maanden zelfstandig ondernemerschap hebben me meer geleerd dan de negentien jaar daarvoor in loondienst. Niet omdat het werk zoveel anders is, maar omdat ik nu overal zelf verantwoordelijk voor ben. Van de grote strategische keuzes tot het moment waarop ik de stal in loop om mijn hoofd leeg te maken.
Ik ga weer naar buiten, want kijk maar op de foto: mijn therapeuten in de wei hebben schoon water nodig.
